Lieve Snipes,

Zomaar ineens was het voorbij.
Alsof er een lampje werd uitgedaan, was je verdwenen.
Ik wil mensen uitleggen wie je was, en ik merk dat het onmogelijk is om jou in woorden te omschrijven. Mensen die je kenden weten het, wij weten het..
Je was zoveel van alles. Je was zo ongelooflijk aanwezig dat het gemis enorm is. De leegte die je achterlaat laat zich net zo min omschrijven als je karakter.
We missen je zo lieve jongen, we missen je zo.
Denken we aan jou, denken we aan je voortdurende strijd tussen het duiveltje en het engeltje in jezelf. Je deed zo erg je best om je als een engel te gedragen, dat het aandoenlijk was. Wat jij niet wist was dat we net zoveel hielden van het duiveltje in jou.
Je hebt ons leven verrijkt met zoveel humor en kameraadschap, je hield ons bezig met je vindingrijkheid en je issues.
Je groeide in je leven als boerencollie en genoot van iedere minuut dat je dat mocht zijn.
Je liefde was niet onvoorwaardelijk, er was niets ‘slaafs’ aan jou. Je was een persoonlijkheid waar je niet omheen kon. Je was..

En nu, bijna een maand na je overlijden schrijf ik dit memorandum voor jou, over jou. Eerder lukte het ons niet om te erkennen dat je er echt niet meer bent. We missen alles aan je. Van je haren tot je streken, van het kijken naar de levensgenieter in jou tot aan je liefde voor anderen om je heen. Je liefde en vertrouwen naar ons.

Je was bijna 7, om je neus kwamen de eerste witte haartjes, het eerste en enige teken dat de jaren begonnen te tellen. Je was altijd enthousiast, alles beter dan verzadigd in je mand liggen. Het hoogtepunt van de dag was je dagelijkse fietsrondje met Leo. Hij mist je ook zo. Een stoere bouwvakker in tranen om jou Snipes, dat heb je toch maar mooi voor elkaar.

Snipes was je roepnaam, maar liever heette je Snupje, het koosnaampje dat we voor je hadden. Liep je weg, gedreven door je issues, dan lukte het ons om je om te laten draaien als we je bij je koosnaampje riepen, zo niet dan waren je oren op slot en moesten we achter je aan met de fiets.

We moesten afscheid van je nemen, veel te vroeg en veel te plotseling. Een leven zonder jou is een ander leven. We koesteren ons verdriet zoals we alles koesteren wat met jou te maken heeft. Loslaten kunnen we nog niet.
Misschien ooit.

Snupje, ik houd van je, wij houden van je, iedereen die je kende houd van je.
Ik hoop dat je ergens bent waar het warm en liefdevol is en waar je nooit bang hoeft te zijn. Ik hoop dat Seppe bij je is.

Dag lieve Snup.

Trea